Toen we net in Lochem waren maakte ik nog weleens de fout om te zeggen dat ik naar het dorp ging, als ik vanuit Zwiep naar Lochem fietste. Onjuist: Lochem is een stad. In onze Nederlandse geschiedenis heeft dat te maken met stadsrechten uit het verre verleden. Zo kan het bijvoorbeeld dat Den Haag in formele zin geen stad is.
Apeldoorn ook niet, mijn familie komt daar vandaan; ik kan u zeggen, Apeldoorn is inderdaad een dorp.
Toen ik in Lochem predikant werd kwam ik uit Dordrecht, Hollands oudste stad, met recht een stad. En ja dan is Lochem net iets anders. Ik haast mij om te zeggen dat ik met veel liefde in Lochem, zelfs in Zwiep woon, maar Lochem en omgeving hebben iets minder stadse problematiek dan de Randstad. Ik hoef u dat niet uit te leggen vermoed ik.
In het Bijbelgedeelte boven dit stukje maakt Jezus gebruik van het beeld van een stad. Ongetwijfeld een stadje naar onze ideeën. Vast nog kleiner dan Lochem. Wel is dat stadje gebouwd op een berg. Bovenop de Lochemse berg een aantal huizen, geen bomen eromheen. Dan zie je zo’n stadje van verre. Mijn fantasie ziet de Gudulakerk al schitteren in de zon. Het beeld van Jezus is helder, zo’n stad zie je van verre. En hij gebruikt dat beeld voor de geloofsgemeenschap. Een gelovige gemeenschap zie je overdrachtelijk al van verre. Ik vind het een intrigerend beeld. Een stad als beeld voor de kerkgemeenschap. Een stad zien wij vooral als een divers en bont geheel van groepen mensen. Allemaal hebben ze hun eigen belangen. En momenteel verschillen die belangen nogal eens. Dat is de reden dat nogal wat Achterhoekers niet zo’n positief beeld hebben bij ‘de stad’. Maar als zo’n stad nu eens een echte gemeenschap zou zijn, waar mensen naar elkaar omkijken, waar de succesvolle mannen en vrouwen oog hebben voor hen die het minder gaat. Waar degene met een laag zelfbeeld wordt omarmd door de ander die vertrouwen geeft. Dan is zo’n stad een levende gemeenschap en een beeld voor de kerk. Want de kerk is ook zo’n diverse groep mensen met allerlei talenten en gaven, met allerlei aarzelingen en beperkingen, met één verschil, een kerk heeft een gezamenlijke bron van geloof, hoop en liefde, Jezus Christus. Als we als PG-Lochem nu eens zo’n stad zouden kunnen zijn: een levende gemeenschap vol van Christus. Dan straalt ons licht vanaf de berg, dan kunnen we niet verborgen blijven. Nu bedoel ik niet dat de kerk dan opeens vol zit elke zondag, want daar gaat het beeld van Jezus helemaal niet over. Ik bedoel dat onze stadsgenoten weten dat er een kerkelijke gemeente is vol geloof, hoop en liefde. Kijk nog maar eens naar onze Lochemse berg, kijk naar ons stadje en bedenk dat beeld van Jezus: een stad op een berg kan niet verborgen blijven.
Paul Wansink