Schakels van hoop

Uit mijn kindertijd herinner ik me een spelletje: ‘de boom wordt almaar dikker’. Een grote sliert kinderen wond zich al zingend om een boom. Net zolang tot iedereen dicht op elkaar gepakt rondom die boom stond. Wat mij van dit merkwaardige spelletje is bijgebleven, is het gevoel van saamhorigheid. De beweging van Jezus begon met een handjevol leerlingen, verweesd achtergebleven nadat hij naar de hemel was opgestegen. De eerste ring. Op het Pinksterfeest zoeken ze elkaar op. Daar gaat de Geest van God waaien en zet de leerlingen in vuur en vlam. Zij vertellen de toegestroomde menigte wat hen zo geraakt heeft in Jezus. Hun enthousiasme slaat over. Drieduizend mensen sluiten zich op die Pinksterdag bij hen aan. Het begin van een aanstekelijke ketting van hoop.

De boom werd hoe langer hoe dikker. In iedere generatie voegden zich nieuwe mensen in de rij: overtuigd en vol enthousiasme of aarzelend en zoekend, geraakt ondanks zichzelf. In die keten van hoop-volle gelovigen staan ook wij. leder op een eigen manier geraakt door Gods Geest vormen wij een schakel. Het spelletje ging nog verder. Onder het zingen van ‘de boom wordt almaar dunner’ ontrolde de sliert zich weer. Dunner is ook de boom van kerk en geloof aan het worden in onze streken. Jongere generaties beginnen steeds meer te ontbreken. Je kunt je bezorgd afvragen: wat is er straks na corona nog over van de kerk? Die eeuwenlange keten van geloof zal toch niet bij ons stoppen? De ketting verbroken?

lk vond een plaatje van schakels, verbonden door een dun draadje. Wat mij in het plaatje raakt, is dat dat kwetsbare draadje wél de keten helpt voortzetten. Wij zien misschien niet altijd hoe. Dat zagen die verweesde leerlingen met Hemelvaart en die drieduizend van Pinksteren, denk ik, ook niet. Maar toch. Zij leefden eenvoudigweg hun geloof: “Ze bleven trouw aan het onderricht van de apostelen, vormden met elkaar een gemeenschap, braken het brood en wijdden zich aan het gebed” (Handelingen 2:42).

Daarbij lieten ze zich voeden door hun wortels. Op het joodse Pinksterfeest gedachten ze het verbond dat God in de woestijn sloot met het volk Israël. God verbond zich met zijn volk; God verbond zich met die eerste gemeente van Pinksteren. En God, zo mogen we geloven, verbindt zich nog steeds met ons. ‘lk zal er zijn’, is Gods naam. lk trek met jullie mee, is Gods belofte. Met die belofte kunnen we voluit het Pinksterfeest vieren, als trouwe schakels — of draadjes – van hoop in die eeuwenoude beweging.

Ds. Froukien Smit

Schrijf uw naam personen

Grotere letter